Marzena Nowak
Biografia
Marzena Nowak urodziła się 4 lutego 1977 roku w Piasecznie, koło Warszawy. Jest autorką instalacji, videoinstalacji, obiektów, rysunków i fotografii; malarką.
W latach 1997–2002 studiowała na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie; dyplom obroniła w Gościnnej Pracowni profesora Leona Tarasewicza w 2002 roku.
Indywidualną wystawą zadebiutowała w Galerii Foksal w 2003 roku. Protegowana Mirosława Bałkę, uczestniczyła w 2003 roku w Biennale Sztuki w Wenecji w ramach Absolut Generations – projekcie, który tworzyli młodzi twórcy wraz ze swymi patronami.
W 2003 roku została laureatką Grand Prix Konkursu im. Eugeniusza Gepperta za cykl Wykroje; również w 2003 roku otrzymała Henkel Young Artist Prize w II edycji międzynarodowego konkursu. Przebywała na rezydencjach, m.in. KulturKontakt Austria w Wiedniu (2004) i Akademie Schloss Solitude w Stuttgarcie (2006). Wzięła udział w akcji Artcube. Potrzeba sztuki, której celem była demokratyzacja dostępu do sztuki. Jej prace były pokazywane na licznych targach sztuki współczesnej, w tym na Art Basel w Bazylei. Jest związana z berlińską Galerią Gregor Podnari i wiedeńską Galerią Mezzanin.
Głównym motywem twórczości Nowak jest pamięć autobiograficzna i ciało ludzkie; unika sztuki politycznie zaangażowanej, skupiając się na sferze krytycznej i feministycznej. Początkowo malowała portrety bez twarzy i przetwarzała stare rodzinne zdjęcia na jednorazowych papierowych serwetkach.
Począwszy od wystawy dyplomowej tworzy serię monumentalnych obrazów Wykroje, skomponowanych z plątaniny wykrojów ubrań wycinanych ze starych czasopism. Wykroje łączą się z ubraniami i ciałem, tworząc obrazy życia i sytuacji.
Wielkoformatowe obrazy odwołujące się do gwiazd miały oddać dziecięce zagubienie; nanoszenie rysunków na blejtram nadawało otwarty charakter kompozycjom i zapowiadało użycie przestrzeni jako elementu przyszłych prac. Wideo, w którym artystka wykorzystuje własne ciało, odzwierciedla osobisty charakter jej prac; filmy często są czarno‑białe i nieme, kręcone z jednego punktu, a kadr ograniczony do zbliżeń.
W swoich wypowiedziach Nowak opisuje, że najważniejsze są zwykłe rzeczy i ich trwanie; w jej twórczości obecne są one w formie hipnotycznych powtórzeń i traumatycznych repetycji. Przykładem jest pierwszy film Woda z 2003 roku, w którym dłoń powtarza dotyk tafli wody w zwolnionym tempie.